Florida 2013

Drie waterparken

Acht pretparken

Drie gekken

Zonsondergang Disney Hollywood Studios

De Gekken

Bruce de Kok Ricardo Bloemendaal Brent de Kok

De Reisverslagen

Dag 1, 14 januari

Na jaren het idee te hebben gehad om een keertje met z'n drieën naar Florida te gaan, is het vandaag eindelijk zo ver. Het vliegtuig staat klaar en er is geen vlokje sneeuw in zicht die roet in het eten kan gooien (of toch wel?). Na gesocialized te hebben met een lief, knuffelbaar, oud vrouwtje, ging onze reis van start.

We hebben een fijne vlucht gehad. En met 'we' bedoel ik Ricardo en ikzelf, aangezien Brent vergeten was wat voor hypere, schijtlollige kleuters wij kunnen zijn. Negen uur lang. In een vliegend koekblik met vleugels. Op een gegeven moment werd er omgeroepen: "Is er een dokter of een verpleegster aan boord van dit vliegtuig?", maar daar hebben we verder geen vertraging door opgelopen.

Eenmaal aangekomen in Orlando, liepen we tegen een muur van benauwende warmte aan. We zijn gearriveerd! Maar dan komt het: de douane. Je weet dat je niks mis hebt gedaan, je weet dat je geen illegale dingen bij je hebt, maar toch staat er zweet in je bilnaad en ben je bereid om je betrokkenheid in de moord op Kennedy te bekennen. Brent en ik kregen de standaardvragen naar ons hoofd geslingerd en mochten vervolgens doorlopen. Ricardo daarentegen deed onverwachts aan een quiz mee. "Where are you staying?", aldus de douanier. Ricardo zegt "The Enclave Suites", waarop de douanier antwoord: "That is correct." *ding ding ding* Gefeliciteerd meneer Bloemendaal, u gaat door naar de volgende ronde voor de koelkast! Bij de bagageband duurde het even voordat mijn koffer ook gebracht werd. De band stond namelijk als stil en de koffer werd nog even apart gebracht door een medewerker. Doordat Brent luid had verkondigd dat ik zonder mijn koffer niet genoeg stringetjes zou hebben, schreeuwde een willekeurige Nederlandse vrouw "Hé, daar komen je stringetjes al meneer!". Normale gesprekken zijn zo overschat…

Vervolgens de autoverhuur. "Are you sure you don't want a Mustang sir?", vroeg de Alamomedewerker met een scheef oog. "Yes, the Economy class will suffice." "But it is really small you know, and I see you're having a hard time trying not to look at that Mustang." "We'll keep the Mustang in our dreams, but the Economy class will do just fine. We are European, you know." En oh wat was die 'veels te kleine auto' klein zeg! Het is namelijk een Toyota Yaris Sedan geworden waar met gemak drie koffers en vijf volwassen in kunnen (en niet twee volwassenen, twee kinderen en één koffers, zoals Alamo ons wijs probeerde te maken). Die Mustangs zagen er echter wel mooi uit… Ik mocht als eerste achter het stuur kruipen. Het is voor mij de eerste keer dat ik in een automaat rij. Conclusie: ik hou niet van automaten. Dat ding schakelt voor geen meter. Wat wel heerlijk fout voelt, is om mensen rechts in te halen. Ik heb telkens het gevoel dat ik elk moment een middelvinger naar m'n hoofd geslingerd krijg!

We hebben onszelf gelijk veramerikaniseerd door lekker vaak 'Amuhrica!' en 'Freedom!' te roepen en te zoeken naar de cupholders in de auto. Wat ook bij het veramerikaniseren hoort, is shoppen bij de Walmart. Wat is die tent gigantisch zeg! Er zijn ons een aantal dingen opgevallen: van alles is zoveel keuze, dat je zelfs bij twee pakken suiker staat te kijken of je suiker met ronde korrels of vierkante korrels wilt. Verder is alles wat wij zochten 'Light' of 'Lowfat'. Dat is niet omdat het daadwerkelijk zo slank is, maar omdat de maatstaven om 'Light' te mogen heten hier gewoon lager lijken te liggen. Ten slotte hebben we een gallon aan melk, een halve gallon aan sap… Eigenlijk is alles wat we gekocht hebben alleen in XL-verpakking beschikbaar.

Eén product zorgde voor een grappige situatie: de biertjes die we wilden kopen. Uiteraard moesten wij, met ons jong ogende uiterlijk, onze paspoorten tonen. De cassière pakte mijn paspoort en typte in haar kassasysteem '10101990' (mijn geboortedatum). Na vijf foutmeldingen zegt ze: "It doesn't take your passport". Hoe bedoel je 'hij pakt mijn paspoort niet'. Het is een datum! Het paspoort heeft er niets mee te maken. Jij typt het in, jij kan zien dat ik oud genoeg ben. Nee hoor, ik kreeg nogmaals te horen: "It doesn't take your passport". Eh ja mevrouw, na deze lange dag willen deze heren gewoon genieten van een Budweiser, dus misschien heb ik slecht nieuws voor je: denk zelf even na over hoe oud ik ben! Een andere medewerker schoot te hulp en wij mochten er vandoor gaan met het bier. Maar niet voordat al onze boodschappen in vijftien (!) verschillende plastic tasjes ingepakt werd. Elk product kreeg bijna zijn eigen tasje. Heel ironisch is dat op elk van die tasjes staat hoe goed Walmart wel niet gebruik maak van gerecycled materiaal in die tasjes. Het is alsof je zegt "Ja, ik heb een heel erg zuinige auto gekocht" en vervolgens naar Frankrijk rijdt in z'n eerste versnelling.

Om de dag af te sluiten moest er nog wel even een 'American meal' in. Ik had best trek, dus ik zeg "Hello, I would like a Double Quarter Pounder". "Ehm… sir… which number is that". Blijkbaar moest ik aan de McDonaldsmevrouw uitleggen welk nummertje er naast het Quarter-Pounder menu stond. Tja, ik snap het wel. Als je bij de McDonalds werkt is het best lastig om je menu te kennen. Het is zo gevarieerd… We hebben ons volgebikt, zijn naar het hotel terug gereden en hebben nog lekker genoten van een biertje op ons Kingsize balkon (we kunnen er bijna op tennissen). We hebben gelijk ons huisdier leren kennen: 'Al' de albino hagedis, die in de zonwering van ons balkon leeft. Om 9 uur waren zelfs wij hypere kleuters uitgeteld en zijn we op ons nest gaan liggen.

Morgen op de planning: Disney's Epcot!

Dag 2 - dinsdag 15 januari

Vandaag gaat onze reis pas eigenlijk écht van start. Om een beetje op te gaan tussen de Amerikanen had Brent een t-shirt aangetrokken waarop Kennedy stond en ik een t-shirt met daarop de Amerikaanse vlag (en maar roepen 'Yeah, Amuhrica! Freedom'). De radio zorgt onbedoeld voor onze entertainment. Als je de reclames hoort, merk je het verschil tussen Nederland en de Verenigde Staten. Neem nu bijvoorbeeld een spotje voor een nieuwe Chevrolet. In Nederland zou het spotje ongeveer als volgt gaan: "Nu beschikbaar, de nieuwe Chevrolet Spark! U krijgt ongelooflijk veel auto voor een kleine prijs!". Dat vinden wij Hollanders wel leuk, 'veel voor weinig'. Hierzo hebben ze een andere aanpak: "You drive in the normal world, a world where you are free to choose your own direction. You like to visit places with your familiy. We at Chevrolet know how important it is to share this freedom with your family. That's why we created the new Chevrolet Spark XL, which brings you the true feeling of American freedom. Chevrolet brings freedom to your familiy." Uhm… tja. Wij krijgen bijna het gevoel dat we in de zeik worden genomen en dat onze radiozender een parodie is op Amerikaanse radiostations.

We hebben ons verder weer hartelijk kunnen vermaken met de Amerikaanse medemens. Bij aankomst op de parkeerplaats van Epcot, stond een treintje klaar die je zou transporteren naar de ingang van het pretpark. Harstikke handig! Althans, de ingang van het park was slechts 300 meter lopen. Toch stappen de Amerikanen massaal in het karretje en deert het ze niet dat ze daardoor pas later in het park zijn (het treintje moet immers wel helemaal vol zitten) en ook lijken ze compleet te zijn vergeten dat je in het park toch weer aan de wandel moet. Wij konden daarentegen wel geniet van een wandeling over de parkeerplaats, aangezien we onderweg meerdere Mustangs, Camaro's en andere Muscle Cars ondergekwijld hebben.

We hebben er bewust voor gekozen om naar een wat minder groot pretpark (qua attracties dan) te gaan. Epcot heeft geen enkele achtbaan, maar wel gave attracties als Mission Space en Testtrack. De eerste is een simulator waarin je een ruimtereis maakt. Wat de attractie zo bijzonder maakt, is dat je dus echt in je stoel gedrukt wordt alsof je in een werkelijke raket zit. Deze attractie is dan ook heel erg aantrekkelijk onder vrouwen van 50+, aangezien de huid van je gezicht in je nek komt te liggen en je voor even helemaal rimpelvrij bent. Testtrack lijkt op een soort achtbaan, behalve dan dat je in een auto zit die keihard gaat racen. Van te voren ontwerp je op een immens touchscreen je eigen auto, waarna je later dee 'testresultaten' van jouw auto tijden de attractie terug ziet. Brent heeft een mooie, strakke auto ontworpen. Ricardo heeft een mooie, strakke auto ontworpen, waarna hij op een knopje drukte en het ding uitpuilde van de uitlaten, pijpleidingen en het motorblok. Ik ben gewoon meteen gegaan voor een knaloranje, 3 meter brede auto met bullbars en finnen op de wielkappen. Ik heb een klein overwinningsdansje gedaan, want uiteindelijk kwam de mijne het beste uit de test (Amerikanen houden dus wel van misbaksels).

Na een gave vuurwerkshow zijn we weer richting huis gegaan en hebben we nog een lekker biertje gedronken. Dit verhaal moet nu echter eindigen, aangezien we zometeen naar het waterpark Aquatica gaan en Brent graag z'n rug ingesmeerd wil hebben. Wish me luck…

Dag 3 - woensdag 16 januari

Nou, Brent zijn rug was lekker ingesmeerd hoor! Vandaag zijn we naar Aquatica geweest, een waterpretpark van Sea World. We hebben hiervoor gekozen omdat voorspeld was dat dit de warmste dag voor de komende week zou worden. Hier maken wij dan graag gebruik van!

Aquatica was precies wat je van een waterpretpark kon verwachten. Er waren verschrikkelijk leuke glijbanen en lekkere zwembaden. Het was voor de rest hartstikke rustig, dus we hebben niet in ellendig lange rijen gestaan. Dit alles werd gecombineerd met een heerlijk zonnetje die er met alle liefde voor zorgde dat die drie bleke Hollandse knulletjes eens een lekker krokant bruin laagje kregen.

Eén ding viel ons een beetje tegen: het gebrek aan typische Amerikanen. "Huh Bruce, maar je bent in Amerika! Hoe kan er nou een gebrek aan typische Amerikanen zijn!?" Nou, tja… die waren er gewoon niet al te veel. Het publiek was voornamelijk Latijns-Amerikaans of Braziliaans. Wij kwamen naar het park met de verwachting dat wij als slanke adonissen werden ontvangen tussen het hamburger-gevulde-volk. Dat was dus niet het geval, tussen al die slanke Latino's. Ach, gelukkig hebben we ons verder zeer goed kunnen vermaken!

Na de dag doorgebracht te hebben in Aquatica, zijn we naar de Florida Mall geweest. Kortom: een verzameling aan winkels die in onze ogen allemaal 20 à 25 procent korting op alles hebben, aangezien de dollarkoers gunstig staat ten opzichte van de euro. Ik ben de enige die daar gisteravond al gebruik van gemaakt heeft. Mijn lichaam werd overgenomen door buitenaardse krachten en bewoog zich automatisch richting de Apple Store. Hier heb ik opnieuw mijn ziel verkocht aan Steve Jobs. Tijdens het afreken werd ik geholpen door Brent. Nee, ik werd niet geholpen door m'n broer Brent, maar door een Apple-medewerker die toevallig ook Brent heette. Ik wil dat jij, als lezer van dit verslag, je even de meest overdreven enthousiaste Amerikaan in je gedachten voor je haalt. Gelukt? Oké, geef hem nu een baard en noem hem 'Brent' en je hebt ongeveer zo iemand voor je als 'de Brent' die gisteren mijn aankopen afrekende. "You're going to buy this? Wow, that's awesome! Is this your credit card. How cool is that, awesome!" Opeens kreeg ik de kriebels van Brent en was ik blij dat ik klaar was met afrekenen. Ach, Brent was ik snel vergeten bij de aanblik van mijn nieuwste speeltje (bijnaam: 'Oogappletje')

We hebben nog wat gegeten op de food court van de mall. Dit is een verzameling van verschillende eettentjes bij elkaar rondom een soort aula. Voordat we ieder kozen wat we wilden eten, hebben we een rondje gemaakt langs alle tentjes. Blijkbaar geeft elk tentje je een voorproefje, waardoor wij als ware Hollanders al snel vulden voor €0,-. Nee mensen, dit was niet onze bedoeling ook al konden we er wel erg om lachen. We hebben nog lekker wat gegeten en zijn vervolgens teruggekeerd naar ons thuisstation. Hier hebben wij geheel traditiegetrouw de dag afgesloten met een Budweiser.

Dag 4 - donderdag 17 januari

Vandaag op het schema: Disney's Animal Kingdom. Maar niet voordat Ricardo en ik opnieuw op pad gingen richting de Walmart (Brent bleef in het hotel om deze awesome website op te zetten). Eenmaal in terug in ons hotel, viel het ook een ongediertebestrijder (eh, je gaat toch niet toevallig naar de kamer waar drie Nederlandse gasten verblijven hè?) op dat wij onze biervoorraad aangevuld hadden. Aangezien het vrij lang duurt voordat de lift er is, zei hij: "I can't believe you only brought twelve beers!" Lekker ontbijtje hoor, die Budweisers. Deze man wist uit te leggen dat Budweiser eigenlijk een acroniem is voor Because U Deserve What Every Individual Should Enjoy Regurlarly. Grappig gevonden!

Eenmaal in Animal Kingdom zijn we direct naar de hoofdattractie van het park gelopen: Expedition Everest. In de wachtrij kijk je je ogen uit, aangezien deze vol ligt met authentieke spullen van de regio rondom Mount Everest. Met een wachtrij van minder dan 10 minuten hebben hier echter niet veel tijd aan kunnen besteden. Expedition Everest is een wilde achtbaan (en tevens de eerste achtbaan van onze reis!) waarbij je trein achterstevoren van een berg dondert en je aangevallen wordt door een yeti. Erg gaaf!

Langzaam aan werd er echter wel enigszins roet in het eten gegooid. Het weer begon ons namelijk in de steek te laten. Waar we in de ochtend vertrokken met een warme zon (lees: een korte broeken en t-shirts droegen), werd het in de middag bewolkt en kouder. Op een gegeven moment viel er zelfs een vreemde vloeibare substantie uit de lucht die we nog niet eerder gezien hadden hier: regen! Onze route door het pretpark werd snel aangepast, zodat we meer binnenattracties zouden doen. Mede hierdoor zijn wel als een speer naar binnen gestapt bij Finding Nemo: The Musical. Echt tof gemaakt! Je zou haast verwachten dat ze over een jaar de show ook in Nederland gaan opvoeren, want het zag er prachtig uit. We vertrokken alle drie uit de zaal met een grote behoefte om Finding Nemo 3D binnenkort in de bios te gaan kijken.

Met kippenvel op onze armen en benen hebben we nog enkele attracties gedaan en de parade gekeken, maar uiteindelijk hebben we relatief vroeg het park verlaten. We zijn gelijk doorgereden naar het hotel, hebben onze spullen afgegooid en zijn naar de overkant gelopen. Daar zit namelijk Thank God It's Fridays (oftewel T.G.I. Fridays). Dat spreekt deze heren wel aan hoor: biertjes zo hoog als je onderarm en spareribs waarbij het vlees van het bot glijdt. Heerlijk! In het hotel hebben we nog Koehandel gespeeld. Dit spel lijkt op een kinderachtig kwartetspel met boerderijdieren, maar is in werkelijkheid een combinatie tussen kwartet en poker waarbij je tactische beslissingen moet nemen… met boerderijdieren. Ricardo speelde voor het voor de eerste keer en won uiteraard meteen. *zucht*

Morgen op het schema: Universal Studios!

Dag 5 - vrijdag 18 januari

Na onze koude ervaring van gisteren, hebben we besloten om vandaag naar een pretpark te gaan met veel overdekte attracties. De voorspellingen waren namelijk weer niet best. Daarom viel onze keuze op Universal Studios. Vandaag hebben we daarom alle drie een lange broek en vest en/of jas aan. Kom maar op met die kou! En ja… ik weet dat de meesten van jullie dit lezen terwijl er buiten sneeuw ligt en het -10 graden is enzo, maar goed… Voor het verhaal is het even leuker als jullie je indenken dat wij het ook heel erg koud hadden met 12 graden boven nul, oké?

Ik heb er verder nog geen aandacht aan besteed in onze verslagen, maar tot nu toe hebben we bij elk pretpark onze vingerafdruk moeten afgeven. Bij de ingang stop je je kaartje in een machine en wordt verwacht dat je je vinger op een scanner drukt. Vervolgens is je vingerafdruk gekoppeld aan je toegangskaartje. Zo'n systeem zouden ze eens moeten proberen te introduceren in Nederland! Waarschijnlijk zal half Nederland op z'n stelten staan over hoe onze privacy geschonden wordt en zal Ivo Opstelten (Minister van Veiligheid en Justitie) door Mark Rutte op het matje geroepen worden ("Doe eens normaal man!"). Nee hoor, in de U-S of A kan dit gewoon (waarschijnlijk onder het motto 'Freedom!'). In de Universal pretparken kan je met je vingerafdruk tevens lockers huren, aangezien je geen rugtassen mee mag nemen in de attracties. Helaas was hadden de systemen een beetje problemen om vingerafdrukken te herkennen door het koudere weer. Dit resulteerde in lange wachtrijen bij de ingang, maar ook tot twee keer toe dat we onze rugtas niet meer uit een locker kregen. Of hebben wij magische vingerafdrukken die gewoon om de paar minuten veranderen?

Onze dag begon bij de grootste achtbaan van dit park: de Hollywood Rip Ride Rockit. In deze achtbaan kies je van te voren welke muziek je wilt horen tijdens de rit. Deze muziek knalt vervolgens, terwijl je manouvres maakt waar de gemiddelde f-16 piloot een kotszakje voor nodig heeft, in je oren. Brent had gelezen dat je maar beter snel naar deze achtbaan kon gaan, aangezien hij regelmatig technische storingen had en daardoor de wachtrij snel op liep. Wij stonden dus braaf vroeg in de wachtrij. En toen ging hij dus inderdaad kapot. Hij was zelfs een paar uur kapot. Tja, dat houden zelfs wij niet uit in een wachtrij. We zijn dus snel naar andere attracties gegaan.

Universal Studios staat vol van gave attracties. 'The Mummy' is een binnenachtbaan geheel in het thema van de gelijknamige film. De mummies vliegen je om je oren en je wordt praktisch geroosterd als opeens het plafond van het gebouw volledig in vuur en vlam staat. Zo verschrikkelijk gaaf! Voor een meer humoristische rit konden we terecht bij The Simpsons Ride. Dit is een simulator waarbij je door de wereld van de Simpsons scheurt. Wij houden wel van die heerlijke droge humor van de serie. Verder hebben we kunnen lachen bij de 4D-films van Shrek (waarbij Tinkerbell slecht aan haar einde komt) en om de Minions van Despicable Me.

Eenmaal thuis ontvingen Brent en ik helaas het nieuws dat het slecht ging met onze oma. Afgelopen weken heeft ze in het ziekenhuis doorgebracht, maar nu kregen we het nieuws dat ze niet meer behandeld werd en dat ze slechts nog morfine kreeg voor haar rust. Dit was overigens geheel naar wens van onze oma. Onze avond vervolgde zich in T.G.I. Fridays. Alhoewel het eten weer heerlijk was, kun je je voorstellen dat de sfeer er niet meer echt in zat.

Dag 6 - zaterdag 19 januari

Deze dag begon kut. Ik heb er geen andere woorden voor. Bij het wakker worden, zagen we dat we een email hadden ontvangen dat onze oma om 5 uur Nederlandse tijd overleden was. Dit was de reden waarom er even geen nieuwe dagverslagen kwamen op de website. Het is heel lastig om een leuk verhaal te gaan typen over de afgelopen dagen, als je net zo'n verlies hebt geleden. In de laatste jaren hebben we nauw met der opgetrokken en dan voelt het verschrikkelijk dat je haar verliest terwijl er een grote oceaan tussen jullie zit. Gelukkig hebben we vlak voor onze reis nog uitgebreid met haar zitten praten en gelachen. Dat is heel waardevol voor ons. We zullen haar missen.

Na een flink tranendal, kwamen wij voor een lastig dilemma te staan. Het voelt verkeerd om naar pretparken te gaan (inclusief hun overdreven vrolijkheid) terwijl je oma net is overleden. We wilden zijn met de mensen waar we om geven om samen het verlies te verwerken. Het is onze enige kans om nog eenmaal afscheid te nemen van oma. Daarom wilden we enerzijds in het vliegtuig stappen en onze reis vroegtijdig laten eindigen. Anderzijds hebben we het gevoel dat we door te vertrekken onze reis, de reis waar we het al zes jaar geleden voor het eerst over nadachten, zouden verpesten. We hebben nog zo veel leuks op de planning staan. Na een nacht tobben hierover, hebben we de lastige beslissing genomen om te blijven. We zullen een stuk schrijven over onze oma, welke door onze vader zal voorgedragen worden op haar crematie. We hebben daarnaast het idee om op de dag van haar crematie hierzo op onze eigen manier gepast afscheid te nemen. We weten nog niet precies op welke manier. We denken dat oma graag zou hebben gezien dat we hier nog de tofste reis mogelijk van proberen te maken. Ik geloof helemaal niet in een hiernamaals, maar aangezien wij als drietal altijd een lege stoel hebben in de achtbaan, vind ik het een grappig idee dat heel misschien oma wel dat stoeltje vult.

Ondanks dat we helemaal geen zin hadden om naar een pretpark te gaan, zijn we uiteindelijk toch naar de Disney's Hollywood Studios gegaan. Met een hele dag sip zijn in een hotelkamer kom je ook niets verder. En ik moet zeggen: van die keuze hebben we geen spijt gehad.

Op de parkeerplaats van de Studios hadden we weer een ervaring met de typische Amerikaan. Er stond een parkeerwachter alle mensen tegen te houden voor een weg. Aan de andere kant van de weg stond weer een treintje die je naar de ingang bracht, ondanks dat de ingang in zicht was op loopafstand. Amerikanen zijn echter dol op treintjes, waardoor er een hoop mensen op af kwamen. En daar stond onze parkeerwachter, tussen de ons (wij wilden gaan lopen) en de luie Amerikanen en de trein "Be careful people! There are cars coming from both directions!" Joh! Alsof wij dat niet gewend zijn als Europeanen. Auto's die van twee kanten komen, das eng zeg! En dan zie je hier die traktors nog van een grote afstand aankomen op de rechte wegen. Gelukkig waren ook een aantal (lopende!) Amerikanen niet geheel content: "Then how are supposed to cross the street!? Jackass…".

Het was verschrikkelijk druk in de Studios, maar voor de rest leek alles mee te zitten. Bij binnenkomst benadere een man ons. Wij noemen hem nu Epic Beard Man (hij had namelijk een epische baard, logisch), omdat hij ons meteen Fast Passes (een legale manier om te mogen voordringen in een bepaald uur) gaf voor de Toy Story attractie. Deze had op dat moment al een wachtrij van 120 minuten (!) en per dag wordt maar een beperkt aantal Fast Passes uitgedeeld. Heel erg fijn om te hebben dus! We hebben gelijk maar Fast Passes gehaald voor de Rock 'n Rollercoaster.

Vervolgens hebben we een uur en drie kwartier achter een groepje Texaanse cheerleaders gestaan die een staarwedstrijd deden met hun iPhones. Zij stonden namelijk voor ons in de wachtrij voor The Tower of Terror (een attractie waarin je in een lift zit die naar een andere dimensie gaat en op hol slaat). Hoe we weten dat ze uit Texas komen? Oh gewoon, ze hadden Texaanse ID's die hingen aan 'Jesus loves me'-koorden. De attractie was weer verschrikkelijk gaaf. Helaas bleef de wachtrij de rest van de dag zo lang, dat we hem slechts één hebben gedaan.

Inmiddels was de tijd gekomen dat wij onze Fast Passes mochten gebruiken voor de Toy Story attractie. Wat is die rit geniaal zeg! Je wordt met een 3D bril op je kop in een karretje gezet. Het karretje heeft vier kanonnen met daaraan een touwtje. Als je aan het touwtje trekt, vuur het kanon. Alleen vuur het kanon niet een laser of een balletje of iets dergelijks. Nee, naadloos wordt er op verschillende 3D schermen datgene afgebeeld wat jij wegknalt. Dit alles werd gedaan langs spelletje, waarbij je uiteraard probeerde hogere scores dan de rest te halen. Briljant zeg ik je! Maar lieve lezers. Ik wil dat je weer even je inbeeldingsvermogen gebruikt. Stel je voor dat vier jonge knullen rap aan een touwtje aan het trekken zijn, inclusief het nodige gebrul en geschreeuw. Dit alles gebeurde in een kinderlijke omgeving. En wij maar trekken aan die touwtjes… Ik kan hier hele makkelijke foute grappen over maken, maar dat laat ik aan jullie over. Ik weet verder niet of ik er trots op moet zijn dat ik uiteindelijk heb gewonnen…

Even later hebben we nog een rit gemaakt in Star War: Star Tours. De wachtrij was lekker kort, dus we konden meteen doorlopen. In deze simulator wordt je rondgevlogen door de wereld van Star Wars. Brent en ik zijn als fans van de Star Wars serie goed bekend met alle feitjes rondom Star Wars. Wat we echter al die tijd niet wisten, is dat Darth Vader hoogst persoonlijk op zoek was naar de 'Rebel Spy' (oftewel een spion van het verzet tegen het bewind van Darth Vader), genaamd Ricardo Bloemendaal! Een aantal jaar geleden werd Ricardo nog een intergalactische boef genoemd in de attracties in Disneyland Parijs, in Disneyland in Orlando is meneer opeens weer een intergalactisch gezocht persoon. Darth Vader hield namelijk ons schip stil met het bericht dat hij het schip moest en zou doorzoeken om een 'Rebel Spy' te zoeken. Vervolgens toonde hij een foto van Ricardo groots op het scherm. De rest van de attractie gingen erover hoe we Ricardo in veiligheid moesten brengen. Mooi dat wij nooit meer met Ricardo sollen, voordat je het weet dat Darth Vader midden in de nacht naast je bed.

Over midden in de nacht naast je bed staan gesproken: onze award voor nepste Amerikaan gaat naar Lauren van The Great Movie Ride (een simpel ritje langs bewegende poppen). Zij had constant zo'n pijnlijke neppe lach op haar gezicht, dat je spontaan ging denken dat ze na het ritje weer een dwangbuisje aan zou krijgen. In onze nachtmerries staat Lauren opeens met haar lach naast je bed. Wij kregen er de rillingen van en controleren sindsdien elke avond het nachtslot van onze hotelkamer…

De dag werd afgesloten met een indrukwekkende Disney show waarin tovenaarmickey water verplaatste, water in brand zetten en vuurwerk uit zijn handen toverde. In de hotelkamer hebben we nog gekoehandeld (ik won) met een biertje in onze handen. Hartstikke leuk dat je weer ons (vrije lange) verhaal hebt gelezen!

Dag 7 - zondag 20 januari

Geheel in stijl met de oh zo gelovige Amerikanen hebben wij ervoor gekozen om zondag als rustdag te gebruiken. Dat betekent niet dat we de hele dag hebben liggen stinken in ons bed in de hotelkamer. Nee, we hebben uitgeslapen en zijn daarna naar de Millennium Mall gegaan. Hier heeft Brent ook een bezoekje gebracht aan de Apple Store en (net als ik) opnieuw zijn ziel verkocht aan Steve Jobs. Die arme Ricardo zit dus nu opgescheept met twee gasten die als guppen naar hun nieuwe speeltjes zitten te staren zodra we de hotelkamer binnenkomen (daar hebben we namelijk internet). Heeft Ricardo misschien daarom dit proberen te compenseren door voor zichzelf een nieuw paar schoen te kopen?

Helaas was niet alles wat we zochten beschikbaar in de Millenium Mall, dus zijn we ook nog doorgereden naar de Florida Mall. Daar hebben we nog een aantal aankopen gedaan (nog meer speelgoed voor mijzelf en ook Brent loopt op nieuwe trendy sneakers rond), waaronder aankopen die mensen gevraagd hadden (pap, de oordoppen liggen klaar hoor!). Vervolgens is er nog een Subwaybroodje naar binnen gewerkt en zijn we weer teruggekeerd naar ons hotel.

Het avondeten wilden we ons niet al te lastig maken, dus zijn we naar de Pizza Hut die hier om de hoek zit gelopen. Hier werden we verwelkomd door Brandy. Brandy was erg enthousiast en daarnaast goudeerlijk: "You guys want a beer!? But you look like babies to me!" Mooie binnenkomer, Brandy. Na nog een enkele "Wow, you guys look young for your age!", stonden er toch drie heerlijk koude Budweisers voor ons klaar die je hierzo blijkbaar ook in een restaurant gewoon direct uit het flesje drinkt. Dat zien wij als een pluspunt! Ook al was Brandy van het type 'enthousiaste Amerikaan', leek ze toch wel wat echter te zijn. Aan het eind van de avond waren stiekem toch wel verkocht door Brandy. Hebben die Amerikanen dat toch mooi voor elkaar!

Onze tweede week zullen we beginnen met Busch Gardens in Tampa.

Dag 8 - maandag 21 januari

Vandaag begon de dag met een uur durende rit. Bijna alle pretparken die wij bezoeken zitten rondom Orlando, met één uitzondering: Busch Gardens in Tampa. Ricardo en ik waren zo moedig om vandaag weer eens een korte broek aan te trekken, aangezien de voorspelling voor de middag redelijk gunstig eruit zagen. Eenmaal buiten het hotel kregen we daar echter snel spijt van. Het regende toen we in de auto stapte. En het begon nog harder te regenen toen we onderweg waren. Hadden we hier een hele foute beslissing genomen?

Nou nee. Toen we de parkeerplaats van Busch Gardens opreden, scheen er een heerlijk warme zon. Na een week van Amerikanisering, stapten ook deze drie Hollanders in het treintje dat je van de parkeerplaats naar de ingang van het park bracht. Hij stond nu eenmaal klaar ja! Anders hadden we echt wel gelopen, goed!? We zijn echt nog niet zó lui geworden, oké!?

Bij binnenkomst zijn we meteen naar de nieuwste achtbaan gelopen: Cheetah Hunt. In deze achtbaan wordt je drie keer gelanceerd, waarbij eenmaal tegen een hoge heuvel op. Daarnaast raas je constant door scherpe bochtjes. Helaas was de baan gesloten toen wij aan kwamen lopen…. *zucht* Daarom zijn we meteen doorgelopen naar Montu. Een hangende achtbaan waarin je zeven maal ondersteboven hangt. Ik kan me van deze baan herinneren dat ik er vijf jaar geleden meerdere keren sterretjes zag, zo intens als de rit is. Gelukkig viel dat deze keer mee en hebben we de baan met gemak meerdere keren kunnen doen. Nadat we de eerste keer uit Montu waren gekomen, zagen we dat de Cheetah Hunt inmiddels gerepareerd was en alweer een wachtrij van 75 (!) minuten had. Maarja, sukkels als wij zijn, gaan wij toch in die wachtrij staan. We wilden nu eenmaal een keer die rit maken. Gelukkig werden we in de wachtrij enigszins vermaakt. Er liep namelijk een man rond die eruit zag alsof hij zo uit New Kids was gestapt (voor de kenners: hij leek sprekend op Gerrie van Boven). Met een foute pornosnor, een lange mat en sportschoenen met lange witte sportsokken erin liep hij door de rij. Weet je hoe moeilijk het is om onopvallend een foto te maken van zo'n persoon!? Dat heeft ons tijdens het wachten even bezig gehouden hoor. De achtbaan was het wachten zeker waard. Wat een vet ding!

Vijf jaar geleden hadden Brent en ik (en onze ouders) al een leuke ervaring gehad met de Rhino Rally. Hierbij scheur je in een jeep tussen de beesten door, waarbij de chauffeur op leuke wijze allerlei feitjes vertelt. Hartstikke leuk! Vandaag kregen we echter een chauffeuse die op standje 'SCHREEUW' stond. Ze was al schoor, maar toch nam ze graag de moeite om alles op een hyperactieve doch enthousiaste manier te vertellen. "People, look at your left! What is that, people!? It's a rock! Haha, you guys were looking for an animal!" *geeft keihard gas* "I'm Batman and this is my Batmobile! Time to go trough the water, time to get wet! Nananananana, Batman! Everybody scream" *geeft keihard gas door het water terwijl er gegild wordt* "Look! Impala's! No you can't see them because I parked you behind a bush, muhahahaha! Ah, look at this flamingo. Why is it standing next to me. It's looking evil at me. You wanna fight bro? Come at me bro! No, just kidding" *geeft gas* We konden wel lachen om onze 'batman'-chauffeuse, maar als we de dieren nog eens goed wilden zien, hadden we misschien beter het ritje nog een keer kunnen doen.

Over de dag verspreid is het ons gelukt om alle grote attracties te doen. Een uitzondering hierop was Sheikra, eigenlijk dé achtbaan van het pretpark. Deze kreeg echter een nieuw likje verf en zal waarschijnlijk niet meer open gaan terwijl wij nog in Florida zijn. De avond eindigde in één van de meest vage Mega-McDonalds restaurants. De tent had een kegelbaan, een speelhal én een kinderparadijs. Het zag er nauwelijks meer uit als een McDonalds.

Dag 9 - dinsdag 22 januari

Voordat ik met het verslag van gisteren begin, wil ik eerst even jullie in Nederland pesten. Wij hebben gisteravond namelijk getankt. Daarbij hebben we 8,5 gallons (oftewel ruim 32 liter) aan benzine getankt voor $29,04. We hebben hier dus €0,676 per liter betaald. Wat jammer dat je tegenwoordig geen vloeistoffen meer mag meenemen in het vliegtuig zeg…

En dan nu het verslag van vandaag over ons bezoek aan Seaworld. Seaworld bestaat hier niet alleen maar uit kijken naar dolfijnen, vissen en orka's. Nee, er staan ook gewoon twee immense achtbanen, genaamd Kraken en Manta. De eerste is een achtbaan zoals we hem redelijk gewend zijn. Loopings, kurkentrekkers, etc. Opnieuw was het een erg gave rit. Manta daarentegen is van het type achtbaan waar wij wat minder ervaring mee hebben. Dit is namelijk een 'flying coaster'. In plaats dat je boven op de baan rijdt, hang je onder de baan. Nu is dat nog niet zo bijzonder. Wat het bijzonder maakt is dat je zodra je in je stoeltje zit, het hele karretje 90 graden naar achter draait, waardoor je ineens met je gezicht naar de grond staart. Dit moet de illusie geven dat je zelf vliegt. Persoonlijk ervaar ik die illusie niet heel erg, aangezien je in een vrij rare houding gaat zitten. Je moet je bedenken dat je in een normale zithouding instapt (met gebogen knieën). Als je dan 90 graden gedraaid wordt, lijkt het net alsof je voorovergebukt zit met je knieën op de grond. Het is dat degene voor je ook een stoeltje heeft, maar anders zou je direct naar hun kont kijken. Ik krijg er altijd een beetje het gevoel dat er elk moment een zetpil naar binnen geduwd kan worden. En in die houding doe je dus de hele rit! Dat kan voor heel erg gave stukken zorgen (ik ben nog nooit op m'n rug achterstevoren door een achtbaan gesjeesd), wat het nog steeds een gave rit maakt. Ik weet alleen nog niet helemaal of ik fan ben van de zithouding.

Na Manta en Kraken zijn we doorgelopen naar een show die toevallig bijna begon toen wij erbij stonden. De show heette Pets Ahoy. Nou, mochten nog mensen van Streekdierentehuis 't Julialaantje dit verslag lezen: jullie moeten hard aan het werk! We hebben namelijk een show gezien, waarin honden, katten, duiven, eenden, varkens en zelfs een stinkdier trucs deden. Met name van de katten was ik verbaasd dat je ze blijkbaar zo goed kunt trainen. Ik zie het al helemaal voor me dat de katten in 't Julialaantje voortaan zelf hun bakjes pakken en die vullen met water en blikvoer. Alhoewel, ik heb eigenlijk nog wel een grote rode kater in gedachten die ik wat trucjes wil aanleren! Maar nu even weer terug naar het beschrijven van de show. Voor ons zat namelijk een typisch Amerikaans gezinnetje. Laat ik het netjes zeggen: ook al waren ze met z'n drieën, toch namen ze vier stoeltjes in. Het kind van het gezinnetje was dan ook totaal zijn aandacht kwijt, toen hij door had dat wij achter hem met elkaar snoep zaten te eten. Ik zag dezelfde blik in zijn ogen als degene die Rocco heeft om half 5 's middags…

Even later hebben we ons weer helemaal kapot gelachen. Want wie kwamen we vandaag weer tegen? Het is onze favoriete sjonnie: De New Kids Gerry van Boven look-a-like. Hij zat met één van zijn kinderen in de kinderachtbaan. Hier gingen wij in toen hij uitstapte (echte mannen durven ook in de kinderachtbaan te gaan). Deze keer heb ik zelfs een goede shot van hem kunnen krijgen. Maar het werd beter! Eenmaal uit de kinderachtbaan liepen we achter een invalide man in een scootmobile. Maar deze man had ook een vieze pornosnor… en een lange mat die achter hem aan wapperde. Het was opnieuw onze man! Wetende dat hij totaal geen scootmobile nodig heeft, besloot meneer lekker rond te scheuren door Seaworld terwijl zijn gezin te voet verder mocht naast hem. Dit leverde mij een ultiem kiekje op, welke Brent ongetwijfeld hieronder bij de foto's heeft geplaatst. Wat een vent!

Tegen sluitingstijd heeft Shamu (de beroemde Orka van Seaworld) ons nog even goed laten zien tot hoe ver de 'Splash Zone' kwam van het stadion waarin hij zijn show gaf. Wij zaten hier gelukkig niet in, maar we hebben wel gezien hoe tientallen mensen zeiknat werden van Shamu's bommetjes en de keren dat hij met z'n vin bewust het publiek nat maakte. De hele dag werd benadrukt dat we moest recyclen om de mooie dieren die we vandaag zagen te beschermen. Ook tijdens de Shamu show werd dit meerdere keren benadrukt. In mijn hoofd werd ik opstandig en zag ik mezelf al het bakje van het ijsje dat ik net op had bij Shamu in z'n bad gooien, maar dat deed ik uiteraard niet want ik ben een brave jongen (aangezien er geen reacties geplaatst kunnen worden op deze website, kan niemand me tegenspreken, muhahaha). Wij namen netjes onze spullen mee na de show, maar de gemiddelde Amerikaan klapt het hardst wanneer er tot recyclen wordt opgeroepen, maar vergeet vervolgens al zijn eigen zooi het stadion mee uit te nemen. Beetje gek.

's Avonds zijn we binnengestapt bij Chillies. Een tentje dat hier om de hoek zit. Ik bestelde een flesje Budweiser, waar Ricardo en Brent een Stella Artois van de tap bestelden. Uiteindelijk zaten zij met vier bierpullen voor zich, aangezien het happy hour was. Daar zat ik dan, met één flesje. Het eten was verbazingwekkend goed. Ricardo en ik hebben zelfs broccoli op! Je weet wel, van dat groene spul wat goed voor je is enzo! We wisten niet dat ze dat hierzo ook hadden.

Morgen in onze planning: Disney's Magic Kingdom. De Amerikaanse versie van Disneyland Parijs.

Dag 10 - woensdag 23 januari

Deze woensdag bezochten wij Disney's Magic Kingdom. Dit kun je zien als hét hoofdpark van alle Disneyparken en dit is dan ook een directe voorganger van Disneyland in Parijs. Alhoewel de parken hierdoor op elkaar lijken, is er toch een wereld van verschil qua attracties.

Dat verschil wordt bijvoorbeeld duidelijk bij Space Mountain. Dit is denk ik voor velen onder jullie een bekende rit. In Parijs wordt je in een lange trein gelanceerd, waarna je (redelijk) soepeltjes door een donkere ruimte raast. In de veel oudere Space Mountain van Orlando gaat het er wat anders aan toe. Ten eerste zit je in kleine treintjes waar maximaal zes man in past. Je wordt niet gelanceerd, maar wordt je gewoon met de ketting naar boven getild. De ketting laat je los en daar ga je! Vervolgens komt je erachter dat deze achtbaan uit een tijdperk komt, waarin ze nog niet bedacht hadden dat je een bocht 'geleidelijk' en 'soepel' kunt nemen. Nee, je gaat rechtdoor *BAM* scherpe bocht rechts *KLOTS* Je stort naar beneden *KRAAK* Je maakt een knik omhoog en *KLABAM* scherpe bocht naar links. En dat de hele rit lang. Omdat je in het donker rijdt, kun je totaal niet anticiperen welke kant je opgaat. Daardoor schrik je je de pleuris van die bewegingen, soms doet het zelfs pijn. Ik heb hoogstpersoonlijk één bepaald gedeelte van de baan omgedoopt tot de 'ballenklapper', omdat deze pijn doet aan je… dat hoef ik niet uit te leggen, denk ik. Ondanks deze spastische bewegingen, vind ik deze Space Mountain leuker dan die in Parijs. Het gevoel dat je elk moment van de baan kan vliegen, maakt hem oprecht spannend.

Buiten de Space Mountain hebben we Jesus gezien. Lezers: "Wat Bruce? Ben je echt van de baan gevlogen dan?" Nee, dat niet. We zijn namelijk in Amerika en daar ben je snel omringt door gelovige mensen. Niks mis mee. Wat wel een beetje vreemd is, is dat er vandaag een vliegtuig boven Disney pirouetten maakte om de tekst 'Love God, Praise Jesus' in de lucht te schrijven. Ons oordeel: only in America!

In de rest van het park hebben we genoten van de ritjes in de Amerikaanse versie van de Big Thunder Mountain (die in Parijs is leuker/mooier/gaver), gegriezeld in The Haunted Mansion (een klassieker waar menig spookhuis wat van kan leren), zijn we als echte mannen in stoere attracties geweest (lees: De Kleine Zeemeermin, It's A Small World) en hebben we 'bijna' gelachen om de te flauwe woordgrappen tijdens The Jungle Cruise ("De Nile is a very long river. You could say it goes on for niles and niles and niles." *ba-dum-tss*). We hebben zelfs een show over de Amerikaanse presidenten bijgewoond (en die Amerikanen klappen aan het eind joh!). Eigenlijk hebben we alle attracties vandaag op onze uiterste gemak kunnen doen, aangezien er geen lange wachtrijen stonden. Daarnaast was het heerlijk weer. Er viel ons slechts één ding tegen. En dat was dat ze het park beter Disney's Kingdom Under Construction konden noemen. Zo stond er een enorme, lelijke hijskraan tegen het kasteel geparkeerd. Daarnaast waren vele stukken afgeschermd omdat er gebouwd werd. Als laatste was ook Splash Mountain (een gave waterattractie) gesloten voor onderhoud. Ach, je kunt niet alles hebben en we vinden het logisch dat ze dit soort dingen organiseren in de koudste maand van het jaar (brrr… 22 graden *bibber, bibber*).

De dag werd afgesloten met twee spectaculaire shows. De eerste show heette 'Celebrate the Magic!'. Hierbij worden enorme projectoren gericht op het Disney kasteel. Vervolgens wordt het kasteel als 'doek' gebruikt voor veschillende gave animaties. Je moet je voorstellen dat ze dus ineens alles kunnen projecteren op het kasteel. Zo was ineens het hele kasteel uit gouden blokken opgebouwd, even later hing hij vol met lampjes, waarna later het hele ding in de fik stond. Ik kan het proberen nog verder uit te leggen, maar dit is iets wat je denk ik beter op Youtube kan bekijken (het beste blijft natuurlijk om het in het echt te beleven, dat kan ook in Parijs). Het was genieten om alle Disney films langs te zien komen op het kasteel. De tweede show was 'Wishes'. Dit is een klassieke eindshow. En met 'klassieke eindshow' bedoel ik de combinatie van Disney muziek, het kasteel in vele kleuren belicht en vuurwerk. Heel veel vuurwerk. Heel veel en megagroot vuurwerk. Volgens mij hebben ze hier wat minder regeltjes rondom het gebruik van vuurwerk, want die knallen waren vele maten groter dan ik ooit heb gezien. Op een gegeven moment was ik bang dat Disney besloten had om de maan op te blazen, zo groot. Echt prachtig om te zien.

Helaas was ik mijn camera vergeten en was Brents camera in de namiddag leeg. Er zijn dus iets minder foto's van de avond. Morgen gaan we weer op bezoek bij de concurrentie van Disney, namelijk Universals Islands of Adventure!

Dag 11 - donderdag 24 januari

Dit is een dag waar voornamelijk Brent erg naar uitkeek. Universal Islands of Adventure is namelijk zijn favoriete park in Florida en sinds vijf jaar geleden is er weer een hoop nieuws gebouwd. De wekker ging mede hierdoor vanochtend erg vroeg.

Laat ik maar meteen beginnen met de grootste vernieuwing: het Harry Potter gedeelte. We hebben meerdere waarschuwingen gehad, die allemaal op het volgende neer kwam: 'Ga je naar Islands of Adventure, wees dan vroeg en ren meteen naar het Harry Potter gedeelte'. Wij stonden dus braaf met openingstijd voor de ingang van het pretpark en liepen op naar het gedeelte op een tempo waar Usain Bolt nog een puntje aan kan zuigen. Toen we er eenmaal waren, begrepen we waarom het Harry Potter gedeelte zo druk is. Het is letterlijk alsof je in de film stapt. Je staat meteen in dorp 'Zweinsveld' (Hogsmeade voor de Engelse lezers). Hier kun je de bekende winkels uit de film bezoeken. Wij hebben bijvoorbeeld een lekker boterbiertje gedronken!

De hoofdattractie van het HP-gedeelte, is echter Harry Potter and the Forbidden Journey. Voor de wachtrij van deze attractie loop je Zweinstein (Hogwarts) in. Het is zo verschrikkelijk goed nagemaakt, dat je je echt in een andere wereld waant. Zo zitten er schilderijen met elkaar te discussiëren (en ik meen het, het lijkt écht alsof het pratende schilderijen zijn), begint het na een verkeerde spreuk van Ron spontaan te sneeuwen in wachtrij (no way!), krijg je een toespraak van Perkamentus in zijn eigen kantoor en moet je vlak voor de daadwerkelijke rit nog even langs de sorteerhoed. Dit alles ziet er zo gaaf uit, dat het logische is dat de wachtrij lang is. Iedereen kijkt z'n ogen uit en wij werden dan ook opgehouden door vier dames die elke hoek op de foto wilden zetten. In de attractie zelf vlieg je langs draken, een zwerkbalwedstrijd die onderbroken wordt door dementors, de beukwilg, en vele andere wezens uit de serie. Erg mooi, erg gaaf, zeker een aanrader!

Waar het Harry Potter relatief druk was, was het verschrikkelijk rustig in de rest van het park. Zo konden we bijvoorbeeld meteen in een bootje stappen van de Jurassic Park waterattractie. Dit is een attractie waarin je een rustig ritje langs dinosaurussen maakt, gevolgd door één grote afdaling. We hadden zelfs een privéboot (normaal gaat er twintig man in zo'n ding). Hoe dat komt? Ik zal even terugspoelen naar het moment voordat we in de boot stapten. Vandaag waren wij namelijk voor het eerst sinds vorige week alle drie gekleed in een korte broek. Het zonnetje scheen, maar het was nog wel vroeg in de ochtend waardoor het vrij koud was. Voordat we de waterattractie in gingen, keken we van buiten de attractie hoe nat je zou worden. Onze conclusie: "Oh, dat valt mee. Zo nat wordt je niet." Oké, dat gezegd hebbende gaan we terug nog ons drie in het bootje. Daar zitten we dan. We gaan een eerste, klein heuveltje op en zien dat we een val van maximaal twee meter gaan maken. No big deal! Maarja, toen gingen we daadwerkelijk naar beneden en merkten we dat die twee meter ons al best nat maakte. Gelijk hadden we spijt dat we in onze koudste kleding in de kou van de ochtend in een waterattractie gestapt waren. De grote afdaling aan het eind van de rit, was er namelijk eentje van 26 meter hoog! En dat hebben we geweten. Ondanks dat we ons gillend als kleine, twaalfjarig meisjes achter onze rugtassen verstopt hadden, kwamen we doorweekt uit de attractie. Schaduw was ineens onze grootste vijand en het vangen van zonlicht werd een primaire behoefte. We hebben hier verschrikkelijk om gelachen, maar we zijn de rest van de dag niet meer in een waterattractie gestapt…

Het was dusdanig rustig in het park, dat we in de ochtend al een rondje door het hele park hadden gemaakt. Geen straf met toppers als Spiderman, the Hulk en opnieuw de Harry Potter ride. We hebben de ronde nog een keer gedaan, waarna Brent met een goed idee kwam. Brent stelde voor om naar Rip Ride Rock It te gaan, de achtbaan in Universal Studios die eerder defect en drukbezocht was (zie dag 5). Tevens hebben wij deze rit alleen in de regen gedaan (achtbanen in de regen doen is geen pretje, aangezien je hoofd geen ruitenwisser heeft). Universal Studios ligt op loopafstand van Islands of Adventure. Met onze hopper-kaartjes wilden we best even kijken of de wachtrijen in de Studios net zo kort waren als in Islands of Adventure. Daarnaast zouden we meteen de eindshow van Universal Studios nog een keer kunnen zien (die hebben we op dag 5 vanaf een slechte plek enigszins gezien).

Het was een goede keuze om de Studios weer te bezoeken. Deze keer konden we praktisch tot de karretjes van de achtbaan doorlopen. Deze keer waren er geen storingen en de mensen van de achtbaan hadden een lekker hoog werktempo. Daarom zijn we maar gelijk twee keer in de rit geweest. Het is een gave baan die compleet wordt gemaakt door de muziek die in je oren tettert. We hebben zelf de nummers gekozen, met als favoriete bands Led Zeppelin, Queens Of The Stone Age, Muse, Rage Against The Machine en The Rolling Stones. Geloof, die muziek voegt echt iets toe aan je rit!

We hebben de eindshow nog vanaf een prachtige plek bekeken. Op een doek van vallend water werden alle Universal filmklassiekers geprojecteerd, ondersteund door fonteinen, lasers en vuurwerk. Prachtig! Na de show zijn we de auto in gestapt en hebben we nog lekker zitten bikken en (flinke pullen) gedronken in Chillies. Morgen op het schema: geen idee! Dit was namelijk alweer het laatste pretpark dat hierzo zouden bezoeken.

Dag 12 - vrijdag 25 januari

De dag begon vandaag wat anders dan andere dagen. Mede doordat we door ons ontbijt heen waren en dus eerst naar de supermarkt moesten, maar daarover straks meer. De dag begon echt anders omdat vandaag de dag was dat onze oma gecremeerd zou worden. Ondanks dat we in Florida zitten, wilden we nog wel even een eigen laatste afscheid organiseren. Ook al is het maar symbolisch. Daarom hebben we, ongeveer tegelijk met het einde van de crematiedienst in Nederland, hierzo een witte heliumballon opgelaten. We zullen onze oma gaan missen. Ze verdiende een waardig afscheid, ook aan de andere kant van de oceaan. Tevens is een door ons geschreven tekst door onze vader voorgedragen bij de crematie. Heel erg bedankt hiervoor, pap.

Maar nu weer verder met de vakantiebespreking. Zoals gezegd, moesten er vandaag weer boodschappen gedaan worden. We waren het vieze brood van de Walmart wel zat. Gelukkig had Ricardo onderweg een andere grote supermarkt gespot, genaamd de WholeFood. Dit zag er van buiten al een stuk netter uit. Eenmaal binnen, kwamen we erachter dat we al die tijd de WholeFood hadden moeten bezoeken. Dit komt meer in de buurt van een supermarkt zoals wij hem kennen. Er was veel lekkers te krijgen. Wij werden echter helemaal wild toen we een vers stokbrood tegenkwamen. Die hebben we al die tijd gezocht! We moesten nog wel enigszins lachen om de WholeFood. Het overgrote deel van het aanbod was namelijk 'organic' of bestond uit soja. Dat zag je ook aan het publiek dat in de supermarkt rondliep. Ik kreeg er spontaan spijt van, dat ik me vlak voor het vertrek naar de supermarkt nog even geschoren had. Brent vond de supermarkt een sfeer hebben, waarbij het leek alsof (de enigszins zweverige) Steve Jobs zelf er appels had staan plukken. Ach, het eten wat we gekocht hebben is heerlijk en wij zijn fan van deze winkel! Beetje jammer dat ze niet de supergesuikerde cornflakes hadden die we afgelopen dagen hebben gegeten.

Na een gevulder ochtendprogramma (normaal hoeven we alleen maar aan onze kont te krabben, te douchen en te eten), zijn we vertrokken richting Disney's Magic Kingdom. We hebben onze auto geparkeerd en zijn linea recta de andere kant op gegaan naar de Disney Studios. We wilden graag namelijk nog een keer de Toy Story attractie doen. Maar voordat je er bent, moet je nog wel een flinke busrit maken om bij het park te komen. Het Disneyterrein hierzo is namelijk immens. Het heeft dan ook zijn eigen snelwegen, treinen (monorails) en bussen. Ze zouden makkelijk nog vier pretparken kunnen neerzetten. Bij aankomst kwamen we erachter dat Toy Story er niet meer in zat, omdat alle Fast Passes al weggeven waren en de rij erg lang was. Te lang voor ons in ieder geval. Wel hebben we nog vele andere attracties gedaan.

Bij zonsondergang zijn we richting het Magic Kingdom vertrokken (dit is ook de reden, waarom we onze auto daarzo geparkeerd hadden). Het ritje duurde weer even, aangezien we deze keer zowel een bus als trein moesten nemen. Onze voornaamste reden om terug te komen naar dit park, was om de eindshow nog een keer te zien. Vorige keer kwam we een beetje op het laatste moment aanzetten bij de show, maar we waren al erg onder de indruk van de show. Toentertijd waren daarnaast twee camera's leeg, en we wilden nog best even wat beeldjes vastleggen van dit spektakel. Vandaag was het zover! We hebben weer genoten van de show, deze keer vanaf een fantastische plek. We hebben daarna nog een paar rondjes in de Space Mountain gemaakt ('Waaaaa, we vliegen van de baan af!'). Helaas moeten we Magic Kingdom nu toch echt achter ons laten. Jammer...

Voor morgen hebben we opnieuw het plan om te gaan hoppen, maar deze keer bij de Universal parken!

Dag 13 - zaterdag 26 januari

We zijn vertrokken naar Universal Islands of Adventure. Afgelopen keer waren namelijk twee achtbanen gesloten: The Dragon Challenge. Ook al delen de banen één naam en één wachtrij, toch gaat het hier echt om twee verschillende achtbanen. Brent en ik hebben deze banen vijf jaar geleden al gedaan. Wat ze vooral gaaf maakte, was dat de hangende karretjes heel dicht bij elkaar komen op bepaalde stukken. Je racede als het ware tegen de andere trein, heel erg gaaf!

Waar vijf jaar geleden het Harry Potter nog in de steigers stond, waren de banen nu opgenomen in dit nieuwe gedeelte. Ze vonden de banen passen bij het verhaal beschreven in het vierde HP-boek. Hierin moeten namelijk meerdere tovenaars een wedstrijd zien te winnen door onder andere het ei van een draak te stelen. Wij zagen de eieren in de wachtrij al liggen hoor! Ook deze wachtrij was voor een Harry Potter lezer een feest van herkenning. Na een waarschuwing van een medewerker ("Oh, if you happen to see a dragon, try not get burned or something like that…") stapten we in de attractie. Alhoewel de banen weer gaaf waren, was er één heel groot minpunt. Een tijd geleden is er namelijk een ongeluk geweest in deze attractie. Een voorwerp uit het ene karretje heeft een vrouw in een ander karretje geraakt. En in de USA betekent dat: We are going to sue your ass! Sindsdien laat Universal de twee draken niet meer tegen elkaar racen en zijn het dus gewoon twee achtbanen die toevallig door elkaar 'geweven' zijn. Dit is erg jammer, omdat we de vorige keer nog echt het andere karretje zagen langsrazen. Als je op die snelheden zo dicht bij elkaar zit, krijg je echt een extra 'rush'. Die ontbrak nu helaas. We vonden het in ieder geval leuk om deze banen weer eens te kunnen doen.

Het was opnieuw rustig in Islands of Adventure, waardoor we besloten om nog een keer een rondje door het gehele park te maken. Deze keer hadden we zulk lekker weer, dat we zelfs besloten in een boomstammenattractie te gaan. Even een uitleg: als je in Orlando in een waterattractie gaat, dan staat die meestal ingesteld op standje 'doorweekt'. Met de zon en de hele middag te tijd om ons te drogen, deinsden wij echter niet terug voor deze attractie. We kwamen aan bij de boomstammen en werden dusdanig ingedeeld dat wij met twee vrouwen erbij in één boomstam zouden zitten. Een medewerker bepaalt op welke plek je in het bootje komt te zitten. Hadden wij even geluk! De twee dames, in poncho gehuld, moesten vooraan en wij kregen de achterste plekken. 'Mooi!' dacht ik. 'Dan kunnen zei lekker als een regenscherm voor me zitten.' Helaas waren de dames niet bijster slim en waren de enige woorden Engels die ze spraken: 'I don't speak English'. Ze gingen namelijk in de middelste stoelen zitten. Het gevolg was dat Brent en Ricardo helemaal achteraan zitten, de dames in het midden en ik nu ineens zelf het regenscherm was geworden. Ach, dan wordt ik misschien maar iets natter dan de rest. Je gaat niet in een waterattractie als je niet nat wilt worden. Wat ik niet had verwacht, was dat de attractie blijkbaar ook de stand 'verzuip de bezoeker' had. Bij de lage heuveltjes in de rit, kwam het water al over de rand van het bootje geklotst. En dan heb ik het nog niet over de grote val aan het eind, waar water van alle kanten lijkt te komen. We waren alle drie goed nat, maar vooraan werden er toch echt de meeste liters water in je kleren gepompt. Later op de dag waren we alle drie nagenoeg droog, behalve dan dat er bij mij één plek niet wilde drogen. Mijn onderbroek was namelijk ook doorweekt en aangezien die het zonlicht niet ziet, bleef dat gedeelte de rest van de dag nat.

Aan het eind van de dag wilden we als afsluiter toch nog een keertje in de Harry Potter attractie gaan. En wat een rit werd het zeg! Halverwege de attractie stonden we namelijk ineens stil. Nu is dat de afgelopen ritten wel vaker gebeurd, aangezien er soms invaliden instappen. De attractie staat dan ook even stil en hoewel het je rit er niet beter op maakt, blijft het een leuke attractie. Deze keer was anders. We stonden lang stil. Zo lang dat er omgeroepen werd dat maar even alle lichten in de attractie aangezet werden. Blijkbaar was er deze keer een serieuze technische fout. En daar zit je dan, een beetje voor je uit te staren (wij stonden toevallig stil tijdens een stuk waarin je in een witte projectiebol zit. Er viel dus weinig te zien). Na een tijd begon de rit weer te rijden, maar alle lichten stonden nog aan. Kortom: waar we net nog in een donkere attractie geen hand voor ogen zagen, zag je nu alles! Dus ook dat die o-zo-enge Dementors, eigenlijk op een zelfde soort robotarm zit als waarmee auto's in de fabrieken gespoten worden. En ook zagen we dat wij en de karretjes om ons heen op een uitvergrote versie van zo'n robotarm zaten. In plaats van de magische wereld van Harry Potter, reden wij door een grote hal met een hoop mechanica en steigers. We zagen elk detail van de attractie in TL-licht. Hartstikke grappig om een keer meegemaakt te hebben! We mochten daarna wel vrijwel direct nog een ritje maken, deze keer weer in het donker. Het was een leuk laatste ritje van de dag!

Voor het avond eten wisten we het wel: Wij gaan naar T.G.I. Friday's. Helaas zat die op de zaterdagavond helemaal vol en was er een wachttijd van een uur. Geen probleem, lopen we toch even door naar Chillies!? Helaas… ook die was gevuld en stond een wachtrij voor. We begonnen een beetje te balen, aangezien we alle drie behoorlijke trek hadden gekregen. We zijn verder in de straat langs allerlei tentjes gelopen toen ons oog viel op een soort Irish Pub, genaamd 'Tilted Kilt'. Bij binnenkomst werd meteen duidelijk waar we mee te maken hadden (Michelle, de rest van het stukje vind jij vast niet interessant, dus dat kun je best overslaan hoor, geen probleem). De gastvrouw had een decolleté die Tatjana Simic als 'ordinair' zou bestempelen. Der memmen wisten de zwaartekracht te tarten en stonden op het punt om uit haar BH te springen zoals kurken uit champagneflessen ploppen. Tafeltje voor drie alstublieft. We kregen het idee dat Tilted Kilt geïnspireerd is op het liedje 'Bier en tieten, sjalalala!'. Het bier vloeide rijkelijk, overal zag je de serveersters pronken met hun toeters, in elke hoek was er wel een beeldscherm met daarop sport (en op bijna elk beeldscherm weer een andere sport). Uiteraard deed dit ons niks en waren wij vooral hier om de kwaliteit van het eten te keuren *ahum*. We hebben er lekker zitten eten, een flink biertje gedronken en zijn er daarna achter gekomen dat de toeters ook de prijs van de rekening beïnvloeden. Opnieuw: grappig om een keer meegemaakt te hebben!

Morgen gaan we nog een keer een poging doen om de gave Toy Story attractie in de Disney Studios te doen, gecombineerd met een bezoek aan Animal Kingdom.

Dag 13 - zondag 27 januari

De wekker ging vandaag weer wat vroeger dan gebruikelijk, aangezien we graag op tijd wilden zijn voor Toy Story. De Fast Passes van deze attractie vliegen namelijk met een razend tempo uit de automaten. Wij stonden daarom vrij vroeg aan de deur voor de Disney Studios. Wel een beetje vreemd dat je nu al voor de derde keer in hetzelfde pretpark komt. Het was echter een goed idee om vroeg te komen, want de wachttijd voor Toy Story was al opgelopen tot 55 minuten en de Fast Passes die werden uitgedeeld, waren geldig van 16:00 tot 17:00. Kortom: vroeg in de ochtend kon je nog een plekje voor laat in de middag krijgen. We hebben de Fast Passes gehaald en zijn zonder één andere attractie te doen weer uit het park gelopen. Dat voelt toch een beetje vreemd aan, eerst hallo tegen de medewerkers zeggen en nog geen tien minuten later alweer gedag zeggen.

We zijn in de bus gestapt richting Animal Kingdom, het park wat we op dag vier al bezocht hadden. Tijdens ons vorige bezoek was het regenachtig en koud, terwijl wij gekleed waren voor zomers warm weer. Wij vonden dat dit park een herkansing verdiende! We hebben op ons gemakt het park bezocht. Aangezien je alle attractie al een keer gedaan hebt, stap je wat makkelijker in de "extra's". Zo hebben we bijvoorbeeld een vogelshow gezien. Het hoogtepunt hierbij was dat er aangekondigd werd dat er een 'schattige babyvogel' op het podium zou komen. Wat we niet zagen aankomen, was dat er van boven het decor een enorme condor kwam. Ook als 'baby' hebben die beesten blijkbaar een vleugelbreedte van ongeveer drie meter. Wel machtig om te zien hoor! De dag werd verder gevuld met wandelingen langs de velen dieren (Animal Kingdom heeft een oppervlakte dat net zo groot is als de Disney Studios en Epcot gecombineerd, dit komt door de vele dieren en hun benodigde ruimte) en enkele ritten in Expedition Everest. Dit keer gelukkig alles wel met een strakblauwe lucht en een heerlijke temperatuur. Die strakblauwe lucht hadden ook onze gelovige stuntpiloten (net als op dag 10) ontdekt. Opnieuw werd geschreven: Jesus loves U, Jesus 4 gives, U + God = :-). Je kan zeggen wat je wil, creatief met korte teksten zijn ze wel.

Om half vijf stonden we weer braaf in de Disney Studios. Het was tijd om onze Fast Passes in te leveren. En ik moet zeggen, opnieuw was die attractie echt geniaal. Brent stapte deze keer als winnaar uit het karretje. Om het af te leren, hebben we ook nog een ritje gemaakt in The Tower of Terror (weet je nog, die op hol geslagen lift), waarbij een enigszins benauwde Amerikaanse vrouw achter ons vroeg: "Will we be going up?" Haar zoon zag het anders: "Yes, you will be throwing up." Aangezien wij voor haar zaten, heb haar nog even gesmeekt: "Please don't throw up." Ze zag haar kans en zei: "Oooh I have been feeling dweasy all day, geeh." Ach tja, laten we zeggen dat een kotsbeurt voor een fantastische actiefoto zou zorgen. Ik stel me voor dat de foto er dan als een modern kunstwerk uit zal zien.

Vervolgens zijn we weer naar het hotel vertrokken. We hebben namelijk het plan om morgen naar Seaworld te gaan. De waterattractie 'Journey to Atlantis' was vorige keer gesloten. Brent had gelezen dat hij morgen weer open gaat en stiekem willen wij nog wel een ritje maken. Lijkt ons best leuk, om met een natte onderbroek in het vliegtuig te zitten. Echter, omdat we daarvoor vroeg in Seaworld moeten zijn, hebben we vanavond al ingepakt. Als afsluiter hebben we nog een laatste keer in T.G.I. Fridays gegeten. Deze avond stond er een man bij de ingang die maar al te graag al zijn kennis over de Nederlandse taal wilde laten horen. Wij stonden er versteld van hoeveel zinnen en woorden hij wel niet kende, hoewel z'n uitspraak niet al te best was ("Hoegggg aat ed!? Huuntelaar, Ven der Vaert, Ven Percy. Toh ziens, vaawel!"). De spareribs vielen weer van het bot af en de steaks was heerlijk mals. Het einde van onze reis komt nu toch echt in zicht…

Dag 14 - maandag 28 januari

Helaas is dat alweer onze laatste dag in Florida. Om 17:20 vertrekt ons vliegtuig richting het koude (en blijkbaar weer regenachtige) Nederland. Gepland staat dat we om 10:20 in Amsterdam landen. Maar voordat we aan onze vlucht beginnen, gaan we eerst nog even op bezoek bij Shamu in Seaworld. Wij hebben nog een ritje in Journey to Atlantis tegoed.

Eenmaal aangekomen in Seaworld kregen we meteen slecht nieuws. Ja, Journey to Atlantis gaat vandaag open, maar nee, wij mochten er vandaag niet in. Bij aankomst waren ze nog bezig om de baan te testen en verwacht werd dat dat zeker nog twee uur zou duren. Tegen die tijd zouden wij alweer in de auto moeten zitten richting het vliegveld. Jammer!

Ach, gelukkig hebben we als goedmakertje nog een keer vooraan in Kraken gezeten. Het blijft een vette baan, waarbij de wind ervoor zorgt dat de tranen aan je ogen staan (of vinden we die achtbanen stiekem toch een beetje te eng?). Vervolgens hebben we nog een rit gemaakt in Manta, de flying coaster. Hij was weer erg gaaf en aangezien je dit type achtbaan maar weinig ziet, is het extra leuk om deze rit nog een keer te doen.

Maarja, dan moet je echt uit Orlando gaan vertrekken. Tijd om naar het vliegtuig te gaan. Omdat we verwacht hadden dat we zeiknat uit een waterattractie zouden komen, hadden we ieder droge kleren meegenomen. De korte broeken en t-shirtjes die we aan hadden, zijn niet ideaal om te dragen in het vliegveld/bij aankomst in Nederland. Een goede reden voor ons om een lange broek aan te trekken. Het volgende tafereel vond daarom plaats: opeens stonden er drie Nederlandse knulletjes in hun onderbroek midden op een parkeerplaats in The States. Ik voelde me helemaal geïnspireerd door de Amerikaanse gedachte en heb nog even 'Freedom!' geroepen, doelend op mijn recht om in mijn onderbroek te staan wanneer ik dat maar wil! Gelukkig waren we bedekt door alle auto's om ons heen. Terwijl we de achtbanen in de achteruitkijkspiegel zagen verdwijnen, realiseerden we ons dat het nu toch écht voorbij was. Hoewel we graag weer even thuis zijn, zullen we dit oord gaan missen.

Het inleveren van onze auto ging vlekkeloos. Bij binnenkomst in het vliegveld, viel ons op dat we vroeg waren. Heel erg vroeg. Er stonden slechts zes andere mensen bij de incheckbalie. We waren dus vrij snel aan de beurt. De douane die normaal alle spullen met een moordtempo door de scanner gooit, nam vandaag goed de tijd. Voor het eerst is Brent gevraagd naar de diabetesspullen in zijn rugtas. Uiteraard moesten ook onze schoenen uit en de riemen van onze broeken af. Spontaan dook bij mij de behoefte op om 'Freedom!' te roepen en m'n broek ook in de scanner te gooien. Oké dat is niet helemaal waar, want in werkelijkheid voel je je toch als een 'bad guy' die alleen maar dingen fout kan doen als je langs de Amerikaanse douane loopt…

Dat we vroeg waren, bleek ook in de vertrekhal. Je kon de aanwezige mensen op twee handen tellen. We hadden honger, dus we zijn maar meteen naar de Food Court gelopen. Daar stonden vier verveelde medewerkers die werkelijk niets te doen hadden. Alle vier keken ze met een blik vol hoop naar ons: 'Zouden we weer even wat kunnen doen!?' Nog nooit hebben wij zulk vers eten gekregen bij een fastfoodtent. Geheel in stijl namen Brent en ik nog even een laatste hamburger. Het heeft goed gesmaakt! Brent en ik hebben ons daarna nog een tijd lang vermaakt in een speelhal, waar je voor $5,- onbeperkt airhockey, biljart en op allerlei speelmachines kon spelen. Even later kwam Ricardo ons halen met de boodschap dat we al konden boarden.

Terwijl ik dit typ, zit ik boven de oceaan in een 767-koekblik met vleugels. We hebben in eerste instantie een stuk van Orlando naar Miami gevlogen. Dat ging ongeveer zo: "We vliegen op een hoogte van … meter, u kunt nu uw gordel losmaken." *5 minuten later* "Cabin crew, prepare for descent." Blijkbaar zaten er heel veel mensen in ons vliegtuig die 8 uur eerder uit Amsterdam vertrokken waren. Je zag dat aan de honger in hun ogen naar straaltjes zon en warmte. Die arme bleke bekkies hebben afgelopen weken natuurlijk alleen maar sneeuw gezien. Wij niet hoor! Dat slaan wij lekker over, aangezien de sneeuw een uur na ons vertrek viel en het weekend voor onze terugkomst weer smelt.

Dit is dan alweer de laatste update. Hij is online gekomen op het moment dat wij alweer in Nederland zijn (er zijn zo weinig wi-fi hotspots in de lucht…). Bedankt voor het lezen van onze blog en uiteraard ook bedankt voor alle reacties!